20. september – Mótþrói og Moskvufljót

Fyrri helmingur þessa dags var heldur tíðindalítill, bara þessir föstu liðir, vakna, vera of seinar í rútuna og fara í háskólann í lögreglufylgd. Þar stóðum við vaktina í básnum, dómaralausar með öllu. En í hádeginu dró nú heldur betur til tíðinda! Við fórum í uppreisn! Tilhugsunin um enn eitt hádegið á skurðstofunni heillaði okkur ekki... sér í lagi vegna þess að Brynja og Björk höfðu sagt okkur sögur af því þegar þær skrópuðu í skoðunarferð og fóru í bæinn á einhvern ofsa góðan veitingastað. Já nei, eitthvað þurftum við að gera í málunum. Þannig að í stað þess að fara inn í skurðstofuna gengum við hnarreistar framhjá og ætluðum nú heldur betur að finna þennan stað. Við létum nú reyndar hjálparana okkar vita af þessu uppátæki okkar, til að fyrirbyggja að eitthvað uppþot yrði (spurning samt hvort okkar hefði verið saknað!) Á leiðinni föttuðum við að við höfðum gleymt kortinu okkar í básnum, en það sakaði ekki, því við mundum þetta alveg, haggi? Það fór ekki betur en svo að á fyrstu gatnamótunum klaufst hópurinn í hægri- og vinstrisinnaða. Kemur. Eftir nokkrar vangaveltur ákváðum við aðra áttina og héldum þangað. Því miður sáum við það að tíminn flaug frá okkur á ógnarhraða, og það yrði svona frekar óskemmtilegt ef það myndi enda þannig að allir væru geðveikt pirraðir að bíða eftir okkur þegar við höfðum verið að stelast í burtu! Því fór það svo að við fórum inn um fyrstu hurðina sem okkur sýndist vísa á veitingastað. Leið okkar lá niður í dimmleita kjallaraholu, þar sem þjóðartungan rússneska var allsráðandi. Staðurinn virkaði nú ekkert hræðilegur (og við í tímaþröng og óvissu um það hvort einhver annar veitingastaður væri í nágrenninu) þannig að við ákváðum að slá til og fletta í gegnum matseðilinn sem var, tja, á rússnesku og bara rússnesku. Ekki miklar upplýsingar þar að fá! Þjónustustúlkan var öll af vilja gerð að hjálpa okkur og notaði alla sína enskukunnáttu: “Business lunch?” Jájá, bara eitthvað annað en franskar og safa, hugsuðum við. Stúlkan gat líka tjáð okkur að Business lunch væri þríréttaður og fyrsti rétturinn væri “Fruit salat”. Ávextir, grænmeti, hver er munurinn? Klárlega enginn. Annar rétturinn var kjötsúpa, eða það höldum við. Hún bragðaðist ágætlega en skiptar skoðanir voru um aðalréttinn. Það var paprika fyllt með hakki, með henni fylgdi kartöflustappa. Heimilislegur matur jú, en kannski ekki jafn mikill flótti frá skurðstofunni og við höfðum gert okkur von um. Eftir máltíðina (sem kostaði örfáa hundraðkalla) röltum við sömu leið til baka, með viðkomu í sjoppu til að kaupa birgðir fyrir skoðunarferðir dagsins. En já... hvaða rútu áttum við nú að fara í? Þannig var mál með vexti að það voru nokkrar skoðunarferðir í boði þetta eftirmiðdegi. Björk skráði okkur í eina þeirra, en við bara vissum ekki hver það var. Fyrst ætluðum við bara að slá þessu upp í kæruleysi og fórum upp í einhverja rútu, en samviska okkar leyfði ekki slíkt háttalag þannig að við fórum aftur út og leituðum hjálpar(anna). Í ljós kom að við áttum að fara í Mission Control Center og svo á safn sem sýndi sögu geimferða Rússa. Þetta var alveg merkilegt, en við vorum ósköp lúnar. Á fyrri staðnum gafst fólki kostur á því að tala við geimfara, sem voru úti í geimnum og við vorum í svona stóru herbergi þar sem einn veggurinn var bara tölva með alls konar tölum og kortum og dæmi. Alveg eins og í bíómyndunum! (Vaaaáá). Á safninu var leiðsögukonan, hressa miðaldra gellan í hlébarðamynstraða bolnum, með smá rúss-ensku þema í gangi. Við tókum samt fullt af myndum, kannski best að láta þær tala sínu máli. Ein góð af Unu með Júrí Gagarín (ójá, like this!). Við HLUPUM í rúturnar af safninu, því við vorum víst... sein... en biðum svo og biðum í rútunni. Til hvers að minnast á þetta lengur! Rúturnar færðu okkur niður að Moscow River þar sem við biðum eftir að komast um borð í báta sem áttu að sigla með okkur niður ána. Loks fór okkur að leiðast biðin þannig að þar sem Addi stuð var fjarri góðu gamni tókum við Polinu (Pílu), hinn hjálparann okkar, tali. Stúlkan sú var alltaf öll af vilja gerð að hjálpa en því miður voru nokkrir tungumálaörðugleikar í spilinu. Hún tilkynnti okkur þó fljótlega að við gætum farið í bátinn í miðið. Galvaskar gengum við af stað og bjuggumst við að herskari ungra vísindamanna fylgdi í kjölfarið. En nei. Við vorum einar. Og við settumst einar inn í bátinn. Kemur. Einhver tími leið og svala fashionably late fólkið fór að týnast inn í bátinn. Settist einhver hjá okkur? Nei, biddu fyrir þér. Loks settust þrjár rússneskar 16 ára gellur hjá okkur þegar öll önnur sæti voru upptekin. Gott, gott fyrir sjálfsálitið! Siglingin gekk tiltölulega vel fyrir sig þrátt fyrir það að maturinn hafi ekki verið upp á marga fiska (barammbamm) og Una hafi fundið köllun sína í lífinu sem lásasmiður. Í lokin var lagt að bryggju og þar var einum bátnum breytt í diskótek. Við vorum þó eitthvað ótrúlega þreyttar og ekki alveg í dansfílingnum þannig að við enduðum á kjaftatörn með Adda stuð og 23. Á endanum vorum við orðin fimm eftir á bátnum og skipperarnir farnir að stóla upp og svoleiðis, þannig að við ákváðum að yfirgefa þetta fagra fley. Dansfílingurinn lét enn bíða eftir sér svo við hoppuðum upp í fyrstu rútu heim á hótel. Þar fengum við samt nett “ahh, þetta er næstsíðasta kvöldið” – sjokk og gerðum tilraun til að stofna til hópferðar á bangsakaffhúsið með einhverjum keppendum. Það endaði með okkur þremur, Adda stuð og Miru, belgísku stelpunni. Vinsælar gellur! Þetta var samt voðalega kósí stund í skemmtilegum félagsskap... en ósköp vorum við nú samt þreyttar þegar við fórum að sofa!