19. september – Safn og sviti

Við vöknuðum, sprækar sem ávallt um hálfsjöleytið, og glöddumst innilega yfir því að geta loks vaknað með fagrar ferðatöskurnar okkar fyrir augunum (merkilegt nokk hversu fljótar við vorum að dreifa innihaldi þeirra um allt herbergið). Vorum bara komnar frekar tímanlega niður í lobbý, en viti menn, eftir að hafa nýtt tímann vel í að hanga þar eins og sauðhausar um dágóða stund ákváðum við að það væri ef til vill gott að hafa skýrsluna uppi við í básnum, en þá þurfti Björk að trítla upp í herbergið sitt til að ná í hana. Ef þetta vakti einhvern ugg með Adda stuð, sýndi hann engin merki um það heldur var svo pollrólegur að það mætti einna helst halda að við hefðum verið að segja honum brandara! Svo leið og beið. Loks kom Björk og við röltum út í rútu þar sem við vorum skömmuð. “Hurry up, they are waiting for you” alltaf, alltaf! En eins og alltaf þurftum við að bíða heillengi eftir því að rútan færi af stað – því það átti jú fleira fólk eftir að koma! Jájá, níðumst á Íslendingunum ha? Þeir eru svo fáir! Þennan dag vorum við ekki alveg jafn hressar með okkur og daginn áður – ekki einn einast dómari kom til okkar, og reyndar komu bara dómarar fyrsta daginn. Við kynntum þó verkefnið okkar fyrir gestum og gangandi og héldum áfram að fá jákvæð viðbrögð. Enn á ný borðuðum við á skurðstofunni og vorum orðnar nett þreyttar á franskar-safi-kúrnum. Eftir tíðindalitla veru í básnum eftir hádegi var hópferð á "Kolomenskoe", sem er svona safn/garður. Okkur var skipt í hópa og okkar hópur byrjaði á því að fá að sjá hefðbundið, gamaldags, rússneskt brúðkaup sett á svið! Það voru góðvinkonur okkar úr rússneska sönghópnum sem stóðu fyrir þessu og fengu krakka úr hópnum til að leika hin ýmsu hlutverk. Það leit nú einna helst út fyrir það að stúlkan sem var í hlutverki brúðarinnar væri að fara á taugum (nei, elskan, þú ert ekki að fara að giftast honum í alvöru). Þetta var ótrúlega flott, mjög gaman að heyra svona hefðbundinn rússneskan söng – jafnvel hefði maður átt að fjárfesta í geisladiskum sem var jú reynt að pranga inn á mann eftir sýninguna. Eitthvað hafa þeir misreiknað sig í tímasetningum greyin (algengt vandamál í þessari ferð) því að afganginn af safninu sáum við í mýflugumynd, þar sem við vorum eitthvað voðalega sein. Konan bókstaflega hljóp með okkur á milli herbergja og bunaði út úr sér einhverjum staðreyndum á hinni skýru og skilmerkilegu rúss-ensku. Svo gátum við ekki séð eitt það fallegasta á svæðinu, kirkju, vegna framkvæmda. En við sáum þó kofann sem Pétur mikli bjó í, já kofann! Þegar museum express var lokið tók við, tja, bið eftir rútunum! Leið okkar lá á klúbb þar sem snæddur var kvöldverður og voru borðfélagar okkar, Svíarnir og Finnarnir, bara ágætlega hressir (þó að sumir hafi misst sig í að spyrja Lilý út úr um eldfjöll á Íslandi). Rússar eru þó ekki alveg mestu snillingarnir í dinnertónlist því það var þolraun að halda uppi samræðum í techno-danstónlistinni sem var nokkrum desíbelum of há. Við borðuðum bara forréttinn því svo voru allir komnir á dansgólfið og þar vorum við nú bara mest allt kvöldið, með hléum. Þvílik sjón að sjá suma þarna! Áhugasamir geta í góðu tómi beðið okkur um að taka Trukkinn eða Tyrkjann, bregða okkur í hinn áðurnefnda rússneska dansham og svo var það Barnið! Já, strákarnir frá Lúxemborg voru held ég yngstir af keppendunum og langbarnalegastir (en krúttlegir, já, því verður ekki neitað). Við kölluðum þá bara Börnin. Því brá manni svolítið í brún að sjá annan þeirra í trylltri suðrænni sveiflu með gellu upp á arminn! Hinn var nú bara með hliðar saman hliðar taktana, ekki alveg jafn djarfur í dansinum og félaginn. Það voru þreyttar og sveittar ungar stúlkur sem lögðust til svefns á Hotel Kocmoc þetta kvöld. Þó ekki nærri því jafn sveittar og einn Tyrkinn sem var by the way að hössla feitt þetta kvöld!