17. september – Krókódílar og kolkrabbapeysa

Við vöknuðum snemma þennan morgun til að komast allar í sturtu áður en við þurftum að vera komnar í morgunmat. Það tók nú ekki langan tíma þar sem Valdís og Una höfðu ekkert annað en það sem þær voru í á ferðalaginu. Morgunmaturinn var svo líka þetta dýrindishlaðborð, maður gat fengið sé það sem hugurinn girntist, ávextir, jógúrt, grænmeti, brauð, grautar og meira að segja franskar og pylsur! Una fékk smjörþefinn af þjónustulund Rússa þegar hún gerði tilraun til að kaupa sér vatnsflösku í lítilli sjoppu á hótelinu. Þegar hún gerði sig líklega til að borga með þúsund rúblu seðli gelti konan á hana: “No change!” hrifsaði flöskuna til sín, smellti henni aftur inn í skápinn og fór! Þegar við komum svo niður í afgreiðslu var þar National Organizerinn (en þeir verða hér eftir kallaðir no-ar) frá Noregi og hún var heldur betur ekki sátt við okkur. Hún reyndi að halda því fram að Shilpa (norska stelpan) hefði verið hrædd að sofa ein í herberginu, að hún vildi það alls ekki, og að með þessu fyrirkomulagi myndi hún ekki kynnast neinum. Okkur fannst þetta hálfleiðinlegt, og ákváðum að reyna að tala við stúlkuna í góðu tómi. Síðan fórum við út í rútu og upp í BMSTU (Bauman Moscow State Technical University) þar sem sýningarsalurinn var. Maður fékk smá VIP fíling á leiðinni, við vorum nefnilega alltaf í lögreglufylgd og löggubíllinn setti bara sírenuna á og brunaði yfir á rauðum ljósum með rútulestina á eftir sér! Í háskólanum þurftum við að fara í gegnum stífa öryggisgæslu, labba í gegnum málmleitarhlið og láta leita í töskunum okkar. Þetta var almennt svona á öllum opinberum stöðum sem við fórum á. Til allra hamingju höfðum við tekið básinn með okkur í handfarangri og við fengum lím og annað slíkt hjá Rússunum þannig að við gátum sett allt upp. Þó valt ýmislegt á því að farangurinn okkar kæmist til skila, því í honum voru allir gallarnir! Við fundum básinn okkar og kynntumst nágrönnunum okkar, Íranum (sem var alveg ekta írskur í útliti) og krúttlega Ungverjanum sem var, tja, ekki mjög móttækilegur fyrir íslenskri kímnigáfu og eiginlega hálf hræddur við okkur! Una lærði þó ekki af reynslunni og hélt alltaf áfram að reyna að segja honum brandara. Þegar við vorum að setja upp básinn komumst við í kynni við einn af öryggisvörðunum sem voru alltaf á vappi um kring. Það gerðist þannig að við vorum að reyna að finna leið til að skera af einu plakatinu (sem átti að fara framan á borðið í básnum) þannig að það væri tiltölulega hreint og beint. Þarna vorum við, komnar með einhverja kistu til að mæla línuna, að fara geðveikt varlega þegar þessi vörður, eldri maður gjörsamlega sneyddur allri enskukunnáttu, labbar framhjá og ákveður að hjálpa! Hann þrífur af okkur plakatið með bros á vör, smellir því á gólfið og sker það í einum rykk. Á meðan á þessu stóð engdumst við um og reyndum að stöðva hann, en allt kom fyrir ekki. Sem betur fer sá nú ekki mikið á plakatinu, hann hefur kunnað sitt fag gaurinn! Eftir þetta gekk uppsetningin vandræðalaust fyrir sig. Á einhverjum tímapunkti fengum við þær fréttir að töskurnar okkar væru í Vinarborg! Hví? Það versta var að samkvæmt fréttunum voru einungis fjórar af fimm töskum þar! Úff, æ, úff! Um hádegisbilið kom hjálparinn okkar, Andrey (nei, ekki sami Andrey og kvöldið áður... Rússar eru ekki frumlegastir í nafngiftum). Við gáfum honum nafnið Addi stuð. Þetta er örugglega einn stífasti gaur sem við höfum kynnst fyrr og síðar, en algjört yndi samt! Hann tilkynnti okkur að það væri kominn “dinner” (orð sem notað er yfir allar máltíðir í Rússlandi) og að við þyrftum að flýta okkur upp í mötuneyti. Þetta mötuneyti var líkara skurðstofu en matsal. Strafsfólkið þarna var í grænum sloppum með húfur í stíl. Maturinn var engan veginn girnilegur, þannig að hádegismaturinn samanstóð af frönskum kartöflum og safa. Þegar við vorum búnar að borða fórum við með Elenu, einni af hjálpurunum, á eitthvað safn í annari byggingu skólans. Þetta var þónokkur spölur og Una og Valdís frekar illa klæddar (útskýrist af fjarveru farangurs) og Lilý var í strandaskóm. Það var hellirigning og ískalt. Skórnir hennar Lilýar slitnuðu svo rétt áður en við náðum leiðarenda þannig að hún gekk berfætt um götur Moskvu eins og versti betlari. Þegar við komum inn í bygginguna var gólfið það ógeðslegt að hún hafði ekki mikla lyst á því að labba þar um á tásunum! Una fórnaði sér fyrir hana, tók reimina úr táfýluskónum sínum og lánaði Lilý hana. Þetta þýddi að þær voru báðar hægfara. Stuttu seinna sáum við að það gengi ekki að Una myndi labba svona svo hún og Valdís skiptu um sokka því að Valdísar voru stærri og þá gat Una brett þá yfir tunguna á skónum sínum! Smart í Moskvu ha?!? Þetta blessaða safn sem við lögðum allt þetta á okkur fyrir var engan veginn þess virði! Þegar við vorum svo búnar að láta okkur leiðast þar þurftum við að labba til baka! Þegar við komum í háskólann þótti okkur ekki leitt að fá að vita að við færum í rútu númer eitt. (If you want to have fun, go to bus number one!) Nú var á dagskránni skoðunarferð um Moskvu. Það er eitt af því sem okkur hafði hlakkað til en sökum veðurs var ekki mikið varið í þetta. Það var svo mikil móða á gluggunum að það sást ekkert út og auk þess vorum við blautar, kaldar, svangar, þyrstar og við þurftum að pissa! Við máttum velja hvort að við biðum í rútunni eða ekki þegar það var stoppað og eitthvað skoðað betur. Við sáum það að við gátum ekki látið okkur vanta á Rauða torgið svo við drifum okkur út. Það voru þvílík mistök því að það var lokað út af einni af þessum 50 giftingum sem virtust eiga sér stað þennan morgun! Eftir þetta héldu Valdís og Lilý sig inni í rútunni en Una fór alltaf út, vongóð um að sjá eitthvað merkilegt. Um þetta leyti vorum við svo aðframkomnar af hungri og nammiþörf að við horfðum girndaraugum á alla þá sem voru með eitthvað að snarl í rútunni og lofuðum sjálfum okkur að þetta myndi ekki gerast hjá okkur aftur. Þegar þessi rúntur um Moskvuborg var búinn fórum við beint á einhvern skemmtistað, sem var hresst, við blautar og kaldar og ekki alveg kátastar. Með því fyrsta sem við sáum á þessum stað voru krókódílar í búri... og það var til skrauts! Það var nú lítið sem við gátum gert í þessum aðstæðum nema bara að brosa og þykjast hressar. Við fengum okkur sæti með norsku stelpunni, sem við höfðum verið mikið með yfir daginn og líkaði ágætlega við. Enda kom það upp úr dúrnum þegar við spurðum hana um herbergjamálin að hefði algjörlega verið Sissel (no-inn) sem hefði tekið þessa ákvörðun. Sjálf var hún sátt við þetta fyrirkomulag. Fljótlega eftir að við settumst kom svo afgreiðslukona og bauð okkur bjór. Við, algjörlega meðvitaðar um reglurnar sem settar höfðu verið í upphafi (ekkert áfengi nema síðasta kvöldið), hváðum og skildum ekkert hvað hún var að bjóða okkur áfengi. Við pikkuðum í næsta hjálpara og spurðum hvað þetta ætti eiginlega að þýða. Hún varð bara hissa og sagði að bjór væri ekkert áfengi í Rússlandi, hann væri bara 4.5%! Við hresstumst nú heldur betur við að heyra þessar fréttir. Þegar við vorum búnar að borða og horfa á ljótustu tískusýningu sem við höfum séð (við erum að tala um kolkrabbapeysu með fullt af ermum og hægt var að nota eina fyrir trefil og eina fyrir húfu!) fórum við niður í keilu. Þar sem við höfðum ekki fengið tækifæri til þess að fara upp á hótel fyrir mat, var skófatnaðurinn enn í laski, og tóku Una og Lilý keiluskónum fagnandi! Við þetta tækifæri sagði keilustarfsmaðurinn þessa skemmtilegu setningu: “You have to take some shoes and FEET them.” Jahá, fóta skóna segiru? Rússar eru svo framúrskarandi í ensku. Þegar við komum á hótelið um kvöldið var enn verið að brasa með farangurinn okkar. Það var talað um að hann kæmi kannski um miðnætti, en við gátum nú ekki verið vissar um það þannig að við gerðumst óheiðarlegar og brutum “Það má ekki fara út af hótelinu eftir klukkan 19” – regluna. Við fórum með Boris hjálpara og Verti (belgíska no-anum) í búð sem var nálægt hótelinu og opin allan sólahringinn. Okkur langaði til að geta farið í hreina sokka og tannburstað okkur... skrítið? Þar var Boris alveg ótrúlega liðlegur að lesa á sjampóbrúsana svo Valdís gæti fengið eitthvað sem hæfði sínu krullaða hári. Drengurinn sýndi án gríns ótrúlegan metnað! Í búðinni lenti Valdís í þessari rómuðu þjónustulund sem áður var skrifað um. Þar kaus kassadaman að öskra á hana á rússnesku í fimm mínútur af því að hún gaf Valdísi vitlaust til baka! Ha? Eftir þessa indælu verslunarferð fórum við aftur á hótelið. Boris beindi til okkar varnaðarorðum þegar við vorum að fara yfir götuna: “Watch out, there can be some crazy drivers... and drunk too!” Hressandi akstursmenning í Moskvu! Síðan fórum við upp á herbergi og að sofa (allavega Valdís, Una og Lilý drógu fram bókina með öllum keppendunum og fóru að gera grín að þeim).

P.S. Boris hét víst ekki Boris, en Björk kallaði hann það alltaf og það festist við hann greyið. Við kölluðum hann líka stundum Krulla.