18. september – Dómarar og dúkahnífar

Frábær byrjun á frábærum degi! Við fengum töskurnar okkar, allar með tölu! Við hoppuðum í sturtu og tókum aðeins lengri tíma í morgunverkin en undanfarna daga, þar sem við höfðum úr meiru að moða... ó hve gott var að komast í langþráð hrein föt! Við gerðum okkur sætar og fínar, mjög skemmtilegt því við litum út eins og algjörar druslur daginn áður! Vegna þessa var beðið eftir okkur í rútunum (eins og alltaf). Addi stuð kom okkur fremst í röðina inn í háskólann til að við gætum klárað að fínpússa básinn með dótinu sem við vorum að fá. En að sjálfsögðu runnum við ekki í gegnum öryggiskerfið þar sem hryðjuverkamaðurinn Valdís var með í för og var með dúkahníf og skæri í töskunni... dunununu. Þetta var mikið mál, en það er ekkert puð fyrir Adda stuð og hann bjargaði þessu! Við þurftum svo að hlaupa upp tröppurnar með fullt fangið og einhverra hluta vegna eru tröppurnar í þessum skóla ekki allar jafn háar – Valdís flaug á hausinn með fullt fangið af drasli sem skaust svo út um allt! Þegar við vorum búnar að redda básnum og komum aftur niður var þar rússneskur sönghópur í þjóðbúningum að syngja og dansa. Þær gripu Valdísi, Unu og Brynju glóðvolgar og tóku þær með í dansinn! Opnunarhátiðin var alveg mögnuð, eins og allt sem var gert þarna! Það var ekkert verið að spara þar. Og heldur ekkert í ræðunum, úff hvað þær voru langar og leiðinlegar og það var svo erfitt að halda augunum opnum! Svo byrjaði sýningin sjálf og þessi dagur var alveg frábær, það komu sex dómarar í básinn til okkar (misáhugasamir samt), sjónvarpsstöð og dagblað. Maður sem situr í íslenska sendiráðinu í Moskvu kom líka og kíkti á okkur og barnið hans lék stórt hlutverk þegar við kynntum verkefnið okkar fyrir sjónvarpinu! Eftir allt þetta var svo fyrirlestur frá evrópsku einkaleyfastofunni og það ferli allt kynnt fyrir okkur. (Einhverntímann um hádegisbilið fórum við og borðuðum á skurðstofunni). Jæja, eftir þetta áttum við að fara upp í rútu og það var sko heitt að fara upp í rútu númer eitt! Eeeen einhverra hluta vegna var verið að bíða eftir okkur (hvernig? Hvernig atvikaðist þetta alltaf svona?!?) og því þurftum við að grípa í snarhasti það sem við ætluðum að hafa með okkur. Valdís tók töskuna sína í mesta sakleysi og settist upp í rútuna. Þegar við komum á áfangastað, í sirkus, sáum við að það var svipað öryggiskerfi þar og í skólanum. Valdís uppgötvaði þá sér til mikillar ánægju að hún var enn með dúkahnífinn í töskunni! Við fundum Adda stuð, sem var okkar eina von í þessu máli og svipurinn, úff það er bara erfitt að hugsa um þennan svip, vonbrigðin skinu úr andlitinu á honum! En það bjargaðist og blessuðum hnífnum var hent! Eftir þennan mjög fína sirkus fórum við út að borða á gasalega fínan veitingastað.. rauðvín og alles (greinilega ekki áfengi heldur) þar sem var live band og stemmningin góð! Rússarnir fóru í dansham, og það engan smá.. að sjá hvernig þau dansa er sko upplifun út af fyrir sig. Þetta er ólýsanlega fyndið! En sem sagt frábær dagur!