16. september – Ferðalag og farangur

Fall er fararheill – Eftir fjóra daga af fjölmiðlafári (Ísland í bítið, Mogginn og Fréttablaðið) var staðan þessi: Valdís og Una höfðu eytt heilli kvöldstund í að éta pizzu, horfa á video og búa til möppu handa Lilý. Lítið fór fyrir pökkun fyrr en seint og um síðir og því fórum við að sofa seinna en við hefðum átt að gera og hófst þá rás atburða. Í samráði við Björk verkefnisstjóra frá Háskóla Íslands höfðum við tekið ákvörðun um að fara með Flybus klukkan fimm um morguninn. Það heppnaðist ekki betur en svo að klukkan fimm mínútur í fimm kom Una askvaðandi inn í herbergi til Valdísar og vakti hana. Við þeyttumst svo um herbergið, alveg eins og hauslausir kjúklingar þar til við vorum komnar út í bíl á leiðinni niður á BSÍ (10 mínútum seinna og geri aðrir betur). Ekki bar svo til tíðinda fyrr en hópurinn kom á Flugstöð Leifs Eiríkssonar. Þar var endalaust löng röð í innritunina og við fórum að verða stressaðar um það hvort við næðum fluginu yfir höfuð. Þegar við vorum svo komnar í gegnum kerfið litum við á brottfararskjáinn og sáum þar að fluginu okkar hafði verið seinkað um nær klukkutíma! Það hefði ekki verið vandamál, nema vegna þess að við áttum tengiflug frá Osló 40 mínútum eftir upphaflegan lendingartíma og því reiknaðist okkur til að við myndum missa af því flugi. Það var lítið sem við gátum gert þannig að við fórum bara upp í flugvél, en vorum komnar með alla áhöfnina og fleiri í lið með okkur því að Lilý og Brynja (sem ætluðu að hitta okkur í Osló) máttu alls ekki “tjekka” sig inn nema að það væri alveg víst að við kæmum því það var algjört möst hjá Rússunum að allt liðið kæmi saman inn í landið. Þegar það styttist í lendingu í Osló vorum við færðar í sæti við hliðina á útganginum svo að við gætum verið fyrstar út. Um leið og það var búið að tengja ranann við hlupum við út þar sem einhver kona af flugvellinum tók við okkur, hleypti okkur styttri leið og benti okkur að setjast upp í eina af þessum golfkerrum sem maður hefur oft séð á flugvöllum, en aldrei gerst svo frægur að brúka. Fyrr en nú. Gellan brunaði með okkur í gegnum alla flugstöðina með fýlusvip niður á brjóst en Valdís og Una voru ekki alveg að höndla þessa pressu og sátu aftan á, hlæjandi taugaveiklunarhlátri. Það þótti henni ekki fyndið. Lilý og Brynja stóðu svo við hliðið að bíða eftir okkur og þar voru einnar sekúndu endurfundir. Við fengum varla tíma til að knúsast hæ, áður en við þurftum að hlaupa út í flugvél. Við komumst heilar á húfi með þessari vél til Moskvu, þrátt fyrir hún liti út fyrir að vera forngripur, en því miður gerði farangurinn okkar það ekki. Hann varð eftir í Osló! Það þýddi svo sem ekki að væla út af því og þegar við vorum búnar að vera heillengi á flugvellinum og bíða eftir Björk, sem var að gefa skýrslu um þetta komumst við loksins á Hotel Cosmos... eða Kocmoc, eins og Rússar skrifa það. Ó, það sem við gátum hlegið að því (einfaldar)! Það var þó ekki kósí kvöldstund upp á herbergi eins og maður hefði ímyndað sér, nei, það gekk hægar en svo að fá herbergi afhent. Þegar við vorum búnar að bíða í móttökunni (sem var líkari flugvelli, eða jafnvel fríhöfn, en hóteli) í tvo klukkutíma var okkur leyft að fara í mat. Fljótlega eftir það fengum við svo herbergin. En.. að sjálfsögðu var þá ekki allt búið enn. Valdís var nefnilega sett í herbergi með stelpunni frá Noregi og Lilý og Una saman í herbergi. Við höfum greinilega virkað eitthvað æstar þegar við vorum að ræða þetta í rólegheitunum, allavega sá hjálparinn sem úthlutaði herbergjunum ástæðu til þess að taka um axlirnar á Unu, snúa henni til hliðar og biðja hana að “wait a little, please!” Eins og hún hefði verið á mörkum þess að ganga berserksgang. Við tókum strax ástfóstri við þennan hjálpara og gáfum honum nafnið 23. Á bak við það voru engin sérstök fræði, þetta stóð nú bara á bolnum hans (síðar komumst við að því að hann heitir Andrey). Við ákváðum að redda þessu herbergjamáli með því að gera bara hjónarúm úr þessum tveimur rúmum og sofa allar saman. Norska stelpan tók vel í það og allir fóru sáttir að sofa.