16. september – Ferðalag og farangur

Fall er fararheill – Eftir fjóra daga af fjölmiðlafári (Ísland í bítið, Mogginn og Fréttablaðið) var staðan þessi: Valdís og Una höfðu eytt heilli kvöldstund í að éta pizzu, horfa á video og búa til möppu handa Lilý. Lítið fór fyrir pökkun fyrr en seint og um síðir og því fórum við að sofa seinna en við hefðum átt að gera og hófst þá rás atburða. Í samráði við Björk verkefnisstjóra frá Háskóla Íslands höfðum við tekið ákvörðun um að fara með Flybus klukkan fimm um morguninn. Það heppnaðist ekki betur en svo að klukkan fimm mínútur í fimm kom Una askvaðandi inn í herbergi til Valdísar og vakti hana. Við þeyttumst svo um herbergið, alveg eins og hauslausir kjúklingar þar til við vorum komnar út í bíl á leiðinni niður á BSÍ (10 mínútum seinna og geri aðrir betur). Ekki bar svo til tíðinda fyrr en hópurinn kom á Flugstöð Leifs Eiríkssonar. Þar var endalaust löng röð í innritunina og við fórum að verða stressaðar um það hvort við næðum fluginu yfir höfuð. Þegar við vorum svo komnar í gegnum kerfið litum við á brottfararskjáinn og sáum þar að fluginu okkar hafði verið seinkað um nær klukkutíma! Það hefði ekki verið vandamál, nema vegna þess að við áttum tengiflug frá Osló 40 mínútum eftir upphaflegan lendingartíma og því reiknaðist okkur til að við myndum missa af því flugi. Það var lítið sem við gátum gert þannig að við fórum bara upp í flugvél, en vorum komnar með alla áhöfnina og fleiri í lið með okkur því að Lilý og Brynja (sem ætluðu að hitta okkur í Osló) máttu alls ekki “tjekka” sig inn nema að það væri alveg víst að við kæmum því það var algjört möst hjá Rússunum að allt liðið kæmi saman inn í landið. Þegar það styttist í lendingu í Osló vorum við færðar í sæti við hliðina á útganginum svo að við gætum verið fyrstar út. Um leið og það var búið að tengja ranann við hlupum við út þar sem einhver kona af flugvellinum tók við okkur, hleypti okkur styttri leið og benti okkur að setjast upp í eina af þessum golfkerrum sem maður hefur oft séð á flugvöllum, en aldrei gerst svo frægur að brúka. Fyrr en nú. Gellan brunaði með okkur í gegnum alla flugstöðina með fýlusvip niður á brjóst en Valdís og Una voru ekki alveg að höndla þessa pressu og sátu aftan á, hlæjandi taugaveiklunarhlátri. Það þótti henni ekki fyndið. Lilý og Brynja stóðu svo við hliðið að bíða eftir okkur og þar voru einnar sekúndu endurfundir. Við fengum varla tíma til að knúsast hæ, áður en við þurftum að hlaupa út í flugvél. Við komumst heilar á húfi með þessari vél til Moskvu, þrátt fyrir hún liti út fyrir að vera forngripur, en því miður gerði farangurinn okkar það ekki. Hann varð eftir í Osló! Það þýddi svo sem ekki að væla út af því og þegar við vorum búnar að vera heillengi á flugvellinum og bíða eftir Björk, sem var að gefa skýrslu um þetta komumst við loksins á Hotel Cosmos... eða Kocmoc, eins og Rússar skrifa það. Ó, það sem við gátum hlegið að því (einfaldar)! Það var þó ekki kósí kvöldstund upp á herbergi eins og maður hefði ímyndað sér, nei, það gekk hægar en svo að fá herbergi afhent. Þegar við vorum búnar að bíða í móttökunni (sem var líkari flugvelli, eða jafnvel fríhöfn, en hóteli) í tvo klukkutíma var okkur leyft að fara í mat. Fljótlega eftir það fengum við svo herbergin. En.. að sjálfsögðu var þá ekki allt búið enn. Valdís var nefnilega sett í herbergi með stelpunni frá Noregi og Lilý og Una saman í herbergi. Við höfum greinilega virkað eitthvað æstar þegar við vorum að ræða þetta í rólegheitunum, allavega sá hjálparinn sem úthlutaði herbergjunum ástæðu til þess að taka um axlirnar á Unu, snúa henni til hliðar og biðja hana að “wait a little, please!” Eins og hún hefði verið á mörkum þess að ganga berserksgang. Við tókum strax ástfóstri við þennan hjálpara og gáfum honum nafnið 23. Á bak við það voru engin sérstök fræði, þetta stóð nú bara á bolnum hans (síðar komumst við að því að hann heitir Andrey). Við ákváðum að redda þessu herbergjamáli með því að gera bara hjónarúm úr þessum tveimur rúmum og sofa allar saman. Norska stelpan tók vel í það og allir fóru sáttir að sofa.

17. september – Krókódílar og kolkrabbapeysa

Við vöknuðum snemma þennan morgun til að komast allar í sturtu áður en við þurftum að vera komnar í morgunmat. Það tók nú ekki langan tíma þar sem Valdís og Una höfðu ekkert annað en það sem þær voru í á ferðalaginu. Morgunmaturinn var svo líka þetta dýrindishlaðborð, maður gat fengið sé það sem hugurinn girntist, ávextir, jógúrt, grænmeti, brauð, grautar og meira að segja franskar og pylsur! Una fékk smjörþefinn af þjónustulund Rússa þegar hún gerði tilraun til að kaupa sér vatnsflösku í lítilli sjoppu á hótelinu. Þegar hún gerði sig líklega til að borga með þúsund rúblu seðli gelti konan á hana: “No change!” hrifsaði flöskuna til sín, smellti henni aftur inn í skápinn og fór! Þegar við komum svo niður í afgreiðslu var þar National Organizerinn (en þeir verða hér eftir kallaðir no-ar) frá Noregi og hún var heldur betur ekki sátt við okkur. Hún reyndi að halda því fram að Shilpa (norska stelpan) hefði verið hrædd að sofa ein í herberginu, að hún vildi það alls ekki, og að með þessu fyrirkomulagi myndi hún ekki kynnast neinum. Okkur fannst þetta hálfleiðinlegt, og ákváðum að reyna að tala við stúlkuna í góðu tómi. Síðan fórum við út í rútu og upp í BMSTU (Bauman Moscow State Technical University) þar sem sýningarsalurinn var. Maður fékk smá VIP fíling á leiðinni, við vorum nefnilega alltaf í lögreglufylgd og löggubíllinn setti bara sírenuna á og brunaði yfir á rauðum ljósum með rútulestina á eftir sér! Í háskólanum þurftum við að fara í gegnum stífa öryggisgæslu, labba í gegnum málmleitarhlið og láta leita í töskunum okkar. Þetta var almennt svona á öllum opinberum stöðum sem við fórum á. Til allra hamingju höfðum við tekið básinn með okkur í handfarangri og við fengum lím og annað slíkt hjá Rússunum þannig að við gátum sett allt upp. Þó valt ýmislegt á því að farangurinn okkar kæmist til skila, því í honum voru allir gallarnir! Við fundum básinn okkar og kynntumst nágrönnunum okkar, Íranum (sem var alveg ekta írskur í útliti) og krúttlega Ungverjanum sem var, tja, ekki mjög móttækilegur fyrir íslenskri kímnigáfu og eiginlega hálf hræddur við okkur! Una lærði þó ekki af reynslunni og hélt alltaf áfram að reyna að segja honum brandara. Þegar við vorum að setja upp básinn komumst við í kynni við einn af öryggisvörðunum sem voru alltaf á vappi um kring. Það gerðist þannig að við vorum að reyna að finna leið til að skera af einu plakatinu (sem átti að fara framan á borðið í básnum) þannig að það væri tiltölulega hreint og beint. Þarna vorum við, komnar með einhverja kistu til að mæla línuna, að fara geðveikt varlega þegar þessi vörður, eldri maður gjörsamlega sneyddur allri enskukunnáttu, labbar framhjá og ákveður að hjálpa! Hann þrífur af okkur plakatið með bros á vör, smellir því á gólfið og sker það í einum rykk. Á meðan á þessu stóð engdumst við um og reyndum að stöðva hann, en allt kom fyrir ekki. Sem betur fer sá nú ekki mikið á plakatinu, hann hefur kunnað sitt fag gaurinn! Eftir þetta gekk uppsetningin vandræðalaust fyrir sig. Á einhverjum tímapunkti fengum við þær fréttir að töskurnar okkar væru í Vinarborg! Hví? Það versta var að samkvæmt fréttunum voru einungis fjórar af fimm töskum þar! Úff, æ, úff! Um hádegisbilið kom hjálparinn okkar, Andrey (nei, ekki sami Andrey og kvöldið áður... Rússar eru ekki frumlegastir í nafngiftum). Við gáfum honum nafnið Addi stuð. Þetta er örugglega einn stífasti gaur sem við höfum kynnst fyrr og síðar, en algjört yndi samt! Hann tilkynnti okkur að það væri kominn “dinner” (orð sem notað er yfir allar máltíðir í Rússlandi) og að við þyrftum að flýta okkur upp í mötuneyti. Þetta mötuneyti var líkara skurðstofu en matsal. Strafsfólkið þarna var í grænum sloppum með húfur í stíl. Maturinn var engan veginn girnilegur, þannig að hádegismaturinn samanstóð af frönskum kartöflum og safa. Þegar við vorum búnar að borða fórum við með Elenu, einni af hjálpurunum, á eitthvað safn í annari byggingu skólans. Þetta var þónokkur spölur og Una og Valdís frekar illa klæddar (útskýrist af fjarveru farangurs) og Lilý var í strandaskóm. Það var hellirigning og ískalt. Skórnir hennar Lilýar slitnuðu svo rétt áður en við náðum leiðarenda þannig að hún gekk berfætt um götur Moskvu eins og versti betlari. Þegar við komum inn í bygginguna var gólfið það ógeðslegt að hún hafði ekki mikla lyst á því að labba þar um á tásunum! Una fórnaði sér fyrir hana, tók reimina úr táfýluskónum sínum og lánaði Lilý hana. Þetta þýddi að þær voru báðar hægfara. Stuttu seinna sáum við að það gengi ekki að Una myndi labba svona svo hún og Valdís skiptu um sokka því að Valdísar voru stærri og þá gat Una brett þá yfir tunguna á skónum sínum! Smart í Moskvu ha?!? Þetta blessaða safn sem við lögðum allt þetta á okkur fyrir var engan veginn þess virði! Þegar við vorum svo búnar að láta okkur leiðast þar þurftum við að labba til baka! Þegar við komum í háskólann þótti okkur ekki leitt að fá að vita að við færum í rútu númer eitt. (If you want to have fun, go to bus number one!) Nú var á dagskránni skoðunarferð um Moskvu. Það er eitt af því sem okkur hafði hlakkað til en sökum veðurs var ekki mikið varið í þetta. Það var svo mikil móða á gluggunum að það sást ekkert út og auk þess vorum við blautar, kaldar, svangar, þyrstar og við þurftum að pissa! Við máttum velja hvort að við biðum í rútunni eða ekki þegar það var stoppað og eitthvað skoðað betur. Við sáum það að við gátum ekki látið okkur vanta á Rauða torgið svo við drifum okkur út. Það voru þvílík mistök því að það var lokað út af einni af þessum 50 giftingum sem virtust eiga sér stað þennan morgun! Eftir þetta héldu Valdís og Lilý sig inni í rútunni en Una fór alltaf út, vongóð um að sjá eitthvað merkilegt. Um þetta leyti vorum við svo aðframkomnar af hungri og nammiþörf að við horfðum girndaraugum á alla þá sem voru með eitthvað að snarl í rútunni og lofuðum sjálfum okkur að þetta myndi ekki gerast hjá okkur aftur. Þegar þessi rúntur um Moskvuborg var búinn fórum við beint á einhvern skemmtistað, sem var hresst, við blautar og kaldar og ekki alveg kátastar. Með því fyrsta sem við sáum á þessum stað voru krókódílar í búri... og það var til skrauts! Það var nú lítið sem við gátum gert í þessum aðstæðum nema bara að brosa og þykjast hressar. Við fengum okkur sæti með norsku stelpunni, sem við höfðum verið mikið með yfir daginn og líkaði ágætlega við. Enda kom það upp úr dúrnum þegar við spurðum hana um herbergjamálin að hefði algjörlega verið Sissel (no-inn) sem hefði tekið þessa ákvörðun. Sjálf var hún sátt við þetta fyrirkomulag. Fljótlega eftir að við settumst kom svo afgreiðslukona og bauð okkur bjór. Við, algjörlega meðvitaðar um reglurnar sem settar höfðu verið í upphafi (ekkert áfengi nema síðasta kvöldið), hváðum og skildum ekkert hvað hún var að bjóða okkur áfengi. Við pikkuðum í næsta hjálpara og spurðum hvað þetta ætti eiginlega að þýða. Hún varð bara hissa og sagði að bjór væri ekkert áfengi í Rússlandi, hann væri bara 4.5%! Við hresstumst nú heldur betur við að heyra þessar fréttir. Þegar við vorum búnar að borða og horfa á ljótustu tískusýningu sem við höfum séð (við erum að tala um kolkrabbapeysu með fullt af ermum og hægt var að nota eina fyrir trefil og eina fyrir húfu!) fórum við niður í keilu. Þar sem við höfðum ekki fengið tækifæri til þess að fara upp á hótel fyrir mat, var skófatnaðurinn enn í laski, og tóku Una og Lilý keiluskónum fagnandi! Við þetta tækifæri sagði keilustarfsmaðurinn þessa skemmtilegu setningu: “You have to take some shoes and FEET them.” Jahá, fóta skóna segiru? Rússar eru svo framúrskarandi í ensku. Þegar við komum á hótelið um kvöldið var enn verið að brasa með farangurinn okkar. Það var talað um að hann kæmi kannski um miðnætti, en við gátum nú ekki verið vissar um það þannig að við gerðumst óheiðarlegar og brutum “Það má ekki fara út af hótelinu eftir klukkan 19” – regluna. Við fórum með Boris hjálpara og Verti (belgíska no-anum) í búð sem var nálægt hótelinu og opin allan sólahringinn. Okkur langaði til að geta farið í hreina sokka og tannburstað okkur... skrítið? Þar var Boris alveg ótrúlega liðlegur að lesa á sjampóbrúsana svo Valdís gæti fengið eitthvað sem hæfði sínu krullaða hári. Drengurinn sýndi án gríns ótrúlegan metnað! Í búðinni lenti Valdís í þessari rómuðu þjónustulund sem áður var skrifað um. Þar kaus kassadaman að öskra á hana á rússnesku í fimm mínútur af því að hún gaf Valdísi vitlaust til baka! Ha? Eftir þessa indælu verslunarferð fórum við aftur á hótelið. Boris beindi til okkar varnaðarorðum þegar við vorum að fara yfir götuna: “Watch out, there can be some crazy drivers... and drunk too!” Hressandi akstursmenning í Moskvu! Síðan fórum við upp á herbergi og að sofa (allavega Valdís, Una og Lilý drógu fram bókina með öllum keppendunum og fóru að gera grín að þeim).

P.S. Boris hét víst ekki Boris, en Björk kallaði hann það alltaf og það festist við hann greyið. Við kölluðum hann líka stundum Krulla.

18. september – Dómarar og dúkahnífar

Frábær byrjun á frábærum degi! Við fengum töskurnar okkar, allar með tölu! Við hoppuðum í sturtu og tókum aðeins lengri tíma í morgunverkin en undanfarna daga, þar sem við höfðum úr meiru að moða... ó hve gott var að komast í langþráð hrein föt! Við gerðum okkur sætar og fínar, mjög skemmtilegt því við litum út eins og algjörar druslur daginn áður! Vegna þessa var beðið eftir okkur í rútunum (eins og alltaf). Addi stuð kom okkur fremst í röðina inn í háskólann til að við gætum klárað að fínpússa básinn með dótinu sem við vorum að fá. En að sjálfsögðu runnum við ekki í gegnum öryggiskerfið þar sem hryðjuverkamaðurinn Valdís var með í för og var með dúkahníf og skæri í töskunni... dunununu. Þetta var mikið mál, en það er ekkert puð fyrir Adda stuð og hann bjargaði þessu! Við þurftum svo að hlaupa upp tröppurnar með fullt fangið og einhverra hluta vegna eru tröppurnar í þessum skóla ekki allar jafn háar – Valdís flaug á hausinn með fullt fangið af drasli sem skaust svo út um allt! Þegar við vorum búnar að redda básnum og komum aftur niður var þar rússneskur sönghópur í þjóðbúningum að syngja og dansa. Þær gripu Valdísi, Unu og Brynju glóðvolgar og tóku þær með í dansinn! Opnunarhátiðin var alveg mögnuð, eins og allt sem var gert þarna! Það var ekkert verið að spara þar. Og heldur ekkert í ræðunum, úff hvað þær voru langar og leiðinlegar og það var svo erfitt að halda augunum opnum! Svo byrjaði sýningin sjálf og þessi dagur var alveg frábær, það komu sex dómarar í básinn til okkar (misáhugasamir samt), sjónvarpsstöð og dagblað. Maður sem situr í íslenska sendiráðinu í Moskvu kom líka og kíkti á okkur og barnið hans lék stórt hlutverk þegar við kynntum verkefnið okkar fyrir sjónvarpinu! Eftir allt þetta var svo fyrirlestur frá evrópsku einkaleyfastofunni og það ferli allt kynnt fyrir okkur. (Einhverntímann um hádegisbilið fórum við og borðuðum á skurðstofunni). Jæja, eftir þetta áttum við að fara upp í rútu og það var sko heitt að fara upp í rútu númer eitt! Eeeen einhverra hluta vegna var verið að bíða eftir okkur (hvernig? Hvernig atvikaðist þetta alltaf svona?!?) og því þurftum við að grípa í snarhasti það sem við ætluðum að hafa með okkur. Valdís tók töskuna sína í mesta sakleysi og settist upp í rútuna. Þegar við komum á áfangastað, í sirkus, sáum við að það var svipað öryggiskerfi þar og í skólanum. Valdís uppgötvaði þá sér til mikillar ánægju að hún var enn með dúkahnífinn í töskunni! Við fundum Adda stuð, sem var okkar eina von í þessu máli og svipurinn, úff það er bara erfitt að hugsa um þennan svip, vonbrigðin skinu úr andlitinu á honum! En það bjargaðist og blessuðum hnífnum var hent! Eftir þennan mjög fína sirkus fórum við út að borða á gasalega fínan veitingastað.. rauðvín og alles (greinilega ekki áfengi heldur) þar sem var live band og stemmningin góð! Rússarnir fóru í dansham, og það engan smá.. að sjá hvernig þau dansa er sko upplifun út af fyrir sig. Þetta er ólýsanlega fyndið! En sem sagt frábær dagur!

19. september – Safn og sviti

Við vöknuðum, sprækar sem ávallt um hálfsjöleytið, og glöddumst innilega yfir því að geta loks vaknað með fagrar ferðatöskurnar okkar fyrir augunum (merkilegt nokk hversu fljótar við vorum að dreifa innihaldi þeirra um allt herbergið). Vorum bara komnar frekar tímanlega niður í lobbý, en viti menn, eftir að hafa nýtt tímann vel í að hanga þar eins og sauðhausar um dágóða stund ákváðum við að það væri ef til vill gott að hafa skýrsluna uppi við í básnum, en þá þurfti Björk að trítla upp í herbergið sitt til að ná í hana. Ef þetta vakti einhvern ugg með Adda stuð, sýndi hann engin merki um það heldur var svo pollrólegur að það mætti einna helst halda að við hefðum verið að segja honum brandara! Svo leið og beið. Loks kom Björk og við röltum út í rútu þar sem við vorum skömmuð. “Hurry up, they are waiting for you” alltaf, alltaf! En eins og alltaf þurftum við að bíða heillengi eftir því að rútan færi af stað – því það átti jú fleira fólk eftir að koma! Jájá, níðumst á Íslendingunum ha? Þeir eru svo fáir! Þennan dag vorum við ekki alveg jafn hressar með okkur og daginn áður – ekki einn einast dómari kom til okkar, og reyndar komu bara dómarar fyrsta daginn. Við kynntum þó verkefnið okkar fyrir gestum og gangandi og héldum áfram að fá jákvæð viðbrögð. Enn á ný borðuðum við á skurðstofunni og vorum orðnar nett þreyttar á franskar-safi-kúrnum. Eftir tíðindalitla veru í básnum eftir hádegi var hópferð á "Kolomenskoe", sem er svona safn/garður. Okkur var skipt í hópa og okkar hópur byrjaði á því að fá að sjá hefðbundið, gamaldags, rússneskt brúðkaup sett á svið! Það voru góðvinkonur okkar úr rússneska sönghópnum sem stóðu fyrir þessu og fengu krakka úr hópnum til að leika hin ýmsu hlutverk. Það leit nú einna helst út fyrir það að stúlkan sem var í hlutverki brúðarinnar væri að fara á taugum (nei, elskan, þú ert ekki að fara að giftast honum í alvöru). Þetta var ótrúlega flott, mjög gaman að heyra svona hefðbundinn rússneskan söng – jafnvel hefði maður átt að fjárfesta í geisladiskum sem var jú reynt að pranga inn á mann eftir sýninguna. Eitthvað hafa þeir misreiknað sig í tímasetningum greyin (algengt vandamál í þessari ferð) því að afganginn af safninu sáum við í mýflugumynd, þar sem við vorum eitthvað voðalega sein. Konan bókstaflega hljóp með okkur á milli herbergja og bunaði út úr sér einhverjum staðreyndum á hinni skýru og skilmerkilegu rúss-ensku. Svo gátum við ekki séð eitt það fallegasta á svæðinu, kirkju, vegna framkvæmda. En við sáum þó kofann sem Pétur mikli bjó í, já kofann! Þegar museum express var lokið tók við, tja, bið eftir rútunum! Leið okkar lá á klúbb þar sem snæddur var kvöldverður og voru borðfélagar okkar, Svíarnir og Finnarnir, bara ágætlega hressir (þó að sumir hafi misst sig í að spyrja Lilý út úr um eldfjöll á Íslandi). Rússar eru þó ekki alveg mestu snillingarnir í dinnertónlist því það var þolraun að halda uppi samræðum í techno-danstónlistinni sem var nokkrum desíbelum of há. Við borðuðum bara forréttinn því svo voru allir komnir á dansgólfið og þar vorum við nú bara mest allt kvöldið, með hléum. Þvílik sjón að sjá suma þarna! Áhugasamir geta í góðu tómi beðið okkur um að taka Trukkinn eða Tyrkjann, bregða okkur í hinn áðurnefnda rússneska dansham og svo var það Barnið! Já, strákarnir frá Lúxemborg voru held ég yngstir af keppendunum og langbarnalegastir (en krúttlegir, já, því verður ekki neitað). Við kölluðum þá bara Börnin. Því brá manni svolítið í brún að sjá annan þeirra í trylltri suðrænni sveiflu með gellu upp á arminn! Hinn var nú bara með hliðar saman hliðar taktana, ekki alveg jafn djarfur í dansinum og félaginn. Það voru þreyttar og sveittar ungar stúlkur sem lögðust til svefns á Hotel Kocmoc þetta kvöld. Þó ekki nærri því jafn sveittar og einn Tyrkinn sem var by the way að hössla feitt þetta kvöld!

20. september – Mótþrói og Moskvufljót

Fyrri helmingur þessa dags var heldur tíðindalítill, bara þessir föstu liðir, vakna, vera of seinar í rútuna og fara í háskólann í lögreglufylgd. Þar stóðum við vaktina í básnum, dómaralausar með öllu. En í hádeginu dró nú heldur betur til tíðinda! Við fórum í uppreisn! Tilhugsunin um enn eitt hádegið á skurðstofunni heillaði okkur ekki... sér í lagi vegna þess að Brynja og Björk höfðu sagt okkur sögur af því þegar þær skrópuðu í skoðunarferð og fóru í bæinn á einhvern ofsa góðan veitingastað. Já nei, eitthvað þurftum við að gera í málunum. Þannig að í stað þess að fara inn í skurðstofuna gengum við hnarreistar framhjá og ætluðum nú heldur betur að finna þennan stað. Við létum nú reyndar hjálparana okkar vita af þessu uppátæki okkar, til að fyrirbyggja að eitthvað uppþot yrði (spurning samt hvort okkar hefði verið saknað!) Á leiðinni föttuðum við að við höfðum gleymt kortinu okkar í básnum, en það sakaði ekki, því við mundum þetta alveg, haggi? Það fór ekki betur en svo að á fyrstu gatnamótunum klaufst hópurinn í hægri- og vinstrisinnaða. Kemur. Eftir nokkrar vangaveltur ákváðum við aðra áttina og héldum þangað. Því miður sáum við það að tíminn flaug frá okkur á ógnarhraða, og það yrði svona frekar óskemmtilegt ef það myndi enda þannig að allir væru geðveikt pirraðir að bíða eftir okkur þegar við höfðum verið að stelast í burtu! Því fór það svo að við fórum inn um fyrstu hurðina sem okkur sýndist vísa á veitingastað. Leið okkar lá niður í dimmleita kjallaraholu, þar sem þjóðartungan rússneska var allsráðandi. Staðurinn virkaði nú ekkert hræðilegur (og við í tímaþröng og óvissu um það hvort einhver annar veitingastaður væri í nágrenninu) þannig að við ákváðum að slá til og fletta í gegnum matseðilinn sem var, tja, á rússnesku og bara rússnesku. Ekki miklar upplýsingar þar að fá! Þjónustustúlkan var öll af vilja gerð að hjálpa okkur og notaði alla sína enskukunnáttu: “Business lunch?” Jájá, bara eitthvað annað en franskar og safa, hugsuðum við. Stúlkan gat líka tjáð okkur að Business lunch væri þríréttaður og fyrsti rétturinn væri “Fruit salat”. Ávextir, grænmeti, hver er munurinn? Klárlega enginn. Annar rétturinn var kjötsúpa, eða það höldum við. Hún bragðaðist ágætlega en skiptar skoðanir voru um aðalréttinn. Það var paprika fyllt með hakki, með henni fylgdi kartöflustappa. Heimilislegur matur jú, en kannski ekki jafn mikill flótti frá skurðstofunni og við höfðum gert okkur von um. Eftir máltíðina (sem kostaði örfáa hundraðkalla) röltum við sömu leið til baka, með viðkomu í sjoppu til að kaupa birgðir fyrir skoðunarferðir dagsins. En já... hvaða rútu áttum við nú að fara í? Þannig var mál með vexti að það voru nokkrar skoðunarferðir í boði þetta eftirmiðdegi. Björk skráði okkur í eina þeirra, en við bara vissum ekki hver það var. Fyrst ætluðum við bara að slá þessu upp í kæruleysi og fórum upp í einhverja rútu, en samviska okkar leyfði ekki slíkt háttalag þannig að við fórum aftur út og leituðum hjálpar(anna). Í ljós kom að við áttum að fara í Mission Control Center og svo á safn sem sýndi sögu geimferða Rússa. Þetta var alveg merkilegt, en við vorum ósköp lúnar. Á fyrri staðnum gafst fólki kostur á því að tala við geimfara, sem voru úti í geimnum og við vorum í svona stóru herbergi þar sem einn veggurinn var bara tölva með alls konar tölum og kortum og dæmi. Alveg eins og í bíómyndunum! (Vaaaáá). Á safninu var leiðsögukonan, hressa miðaldra gellan í hlébarðamynstraða bolnum, með smá rúss-ensku þema í gangi. Við tókum samt fullt af myndum, kannski best að láta þær tala sínu máli. Ein góð af Unu með Júrí Gagarín (ójá, like this!). Við HLUPUM í rúturnar af safninu, því við vorum víst... sein... en biðum svo og biðum í rútunni. Til hvers að minnast á þetta lengur! Rúturnar færðu okkur niður að Moscow River þar sem við biðum eftir að komast um borð í báta sem áttu að sigla með okkur niður ána. Loks fór okkur að leiðast biðin þannig að þar sem Addi stuð var fjarri góðu gamni tókum við Polinu (Pílu), hinn hjálparann okkar, tali. Stúlkan sú var alltaf öll af vilja gerð að hjálpa en því miður voru nokkrir tungumálaörðugleikar í spilinu. Hún tilkynnti okkur þó fljótlega að við gætum farið í bátinn í miðið. Galvaskar gengum við af stað og bjuggumst við að herskari ungra vísindamanna fylgdi í kjölfarið. En nei. Við vorum einar. Og við settumst einar inn í bátinn. Kemur. Einhver tími leið og svala fashionably late fólkið fór að týnast inn í bátinn. Settist einhver hjá okkur? Nei, biddu fyrir þér. Loks settust þrjár rússneskar 16 ára gellur hjá okkur þegar öll önnur sæti voru upptekin. Gott, gott fyrir sjálfsálitið! Siglingin gekk tiltölulega vel fyrir sig þrátt fyrir það að maturinn hafi ekki verið upp á marga fiska (barammbamm) og Una hafi fundið köllun sína í lífinu sem lásasmiður. Í lokin var lagt að bryggju og þar var einum bátnum breytt í diskótek. Við vorum þó eitthvað ótrúlega þreyttar og ekki alveg í dansfílingnum þannig að við enduðum á kjaftatörn með Adda stuð og 23. Á endanum vorum við orðin fimm eftir á bátnum og skipperarnir farnir að stóla upp og svoleiðis, þannig að við ákváðum að yfirgefa þetta fagra fley. Dansfílingurinn lét enn bíða eftir sér svo við hoppuðum upp í fyrstu rútu heim á hótel. Þar fengum við samt nett “ahh, þetta er næstsíðasta kvöldið” – sjokk og gerðum tilraun til að stofna til hópferðar á bangsakaffhúsið með einhverjum keppendum. Það endaði með okkur þremur, Adda stuð og Miru, belgísku stelpunni. Vinsælar gellur! Þetta var samt voðalega kósí stund í skemmtilegum félagsskap... en ósköp vorum við nú samt þreyttar þegar við fórum að sofa!

21. september – Verðlaun og vodki

Byrjuðum daginn á því að fara í fínasta dressið því leið okkar lá á verðlaunaathöfnina. Hún fór fram í ótrúlega fallegri kirkju, við erum að tala um það að það voru notuð 200 tonn af gulli við gerð hennar! Fyrir athöfnina fengum við tíma til að rölta um og skoða safn af kirkjumunum sem var þarna. Mjög fallegt allt saman og Lilý náði meira að segja að taka tvær myndir af Frelsaranum sjálfum áður en brúnaþungur vörður kom okkur í skilning um myndatökubann. Svo var athöfnin, hún fór fram í einhverjum risa stórum sal sem var nú ekkert slor! Sætin lungamjúk og rúmgóð og allt voða glæsó. Athöfnin fór vel fram (ræður, ræður, ójá) og við vorum sérstaklega glaðar með tvo af þeim sem lentu í þriðja sæti, krúttlegu dönsku stelpuna og Börnin! En auðvitað samglöddumst við öllum hinum líka. Þrátt fyrir að við höfum ekki fengið nein verðlaun vorum við mjög glaðar með þetta allt saman, enda var þessi ferð í sjálfu sér mestu verðlaunin. Að fá að vera þarna... þvílík upplifun! Svo áttu nú örugglega allir þessir krakkar meira skilið að vinna en við, þar sem sumir voru búnir að vera að vinna að verkefninu sínu í nokkur ár! Eftir athöfnina hittum við íslenska sendiherrann og smelltum af nokkrum myndum með honum. Því næst var hádegismatur í húsakynnunum og svo héldum við í háskólann að taka niður básinn okkar. Miðað við fyrri reynslu, vorum við óttalega stressaðar um að fólk þyrfti að bíða eftir okkur því við vorum frekar lengi að ganga frá básnum. Enda vorum við að reyna að beygla hann og óhreinka sem minnst, ef við skyldum þurfa að nota hann aftur. Við áttum bara einn hólk eftir þegar hjálparinn okkar góði frá fyrsta deginum mætti á svæðið og tók til við fyrri iðju! Hann hrifsaði af okkur básinn með bros á vör, smellti honum á gólfið og byrjaði að rúlla. Við gerðum veikburða tilraunir til að útskýra fyrir manninum að þetta væri allt í lagi, við gætum þetta alveg sjálfar! Því miður hafði hann ekki tekið hraðnámskeið í ensku frá okkar fyrstu kynnum og við fylgdumst dauðskelkaðar með aðförunum. Í fyrstu tilraun var þetta alltof stórt hjá honum og þá tókst okkur með bendingum að koma honum í skilning um það að þetta yrði að passa í hólkinn. Að lokum tókst þetta, og okkur virtist sem betur fer ekkert stórslys hafa orðið. Þar með lauk samskiptum okkar við þennan mann, þennan skelfilega hjálpsama mann! Við höfðum reiknað með að geta pakkað eitthvað áður en lokahófið byrjaði, en nei! Þegar við vorum búnar að taka niður básinn þurftum við að bíða endalaust lengi í rútunni og vorum svo endalaust lengi á leiðinni aftur á hótelið. Þar höfðum við bara tíma til að hlaupa upp á herbergi, laga okkur aðeins til og hlaupa aftur niður í rútu. Leiðin í lokahófið var ekki mjög hressandi. Vegna þess að nú fóru bara rútur með ákveðnu millibili í stað þess að allir færu í einu, var engin lögreglufylgd í boði – enginn VIP fílingur! Við lentum í umferðarteppu og vorum einn og hálfan tíma á leiðinni! Hefði kannski verið bærilegra ef ítalski no-inn hefði ekki setið rétt hjá okkur... allt í lagi að vera bjartsýnn, gaur, en rólegur! Hann lét dæluna endalaust ganga um dásemdir umferðarteppunnar, hversu dásamlegt þetta væri nú allt saman! Og við þarna nett pirraðar á því að hafa farið áfram um tvo metra á hálftíma! En loks komum við í veisluna sem var þvílíkt flott. Enda kostaði hún víst 18.000 krónur á haus! Byrjunin var reyndar frekar slæm hjá okkur þar sem við höfðum komist að mjög óskemmtilegri staðreynd... Brynja og Björk báðu okkur nefnilega um að tæma skápinn hennar Brynju í skólanum þegar við tókum niður básinn en í hita leiksins tókst okkur öllum þremur að steingleyma því! Skemmtileg uppgötvun þarna á ferð. Við gerðum það eina sem okkur datt í hug og sögðum Adda stuð af heimsku okkar – ó, þessi vonbrigðasvipur, ó, æ, manni líður illa af að hugsa um hann! Hann gerði sig líklegan til að þjóta strax af stað og ná í dótið (þar á meðal voru þónokkrar samfellur) en við gerðum okkur grein fyrir því að miðað við umferð og fjarlægðir myndi það enda með því að hann missti af veislunni! Við vorum nú ekki alveg á þeim buxunum (enda allar í pilsum, hah hah!) og tókst að lokum að sannfæra hann um að það væri betra ef hann myndi senda þetta í pósti. Jæja, okkur leið betur að hafa gengið frá þessu máli og héldum því inn í salinn í leit að skemmtilegum borðfélögum. Ahh, já, gott að koma síðastar inn í salinn því það voru hvergi laus þrjú sæti saman! Eða hvað? Jú, loks fundum við borð úti í horni, með fullt af lausum sætum... þar sátu fyrir þrír rússneskir miðaldra menn sem hresstust nú heldur betur við að sjá okkur og glottu svo skein í gulltennurnar – já, gulltennurnar! Þeir sáu ýmist til þess að glösin okkar væru full eða tóm þetta kvöld, annars vegar með því að hella sífellt í þau og hins vegar með því að skála sí og æ. “To your country!” – “To your health!” – “To your beauty!” Greinilega alltaf hægt að finna nýtt tilefni. Á borðið bættust svo tveir keppendur sem höfðu lent í sömu vandræðum og við með að finna sér áhugavert borð. Annar þeirra var gaur sem við kölluðum Hundinn, því að hann hafði lýst því yfir að áhugamál hans væri hundur (í eintölu, já) og greinilega var hann keppnis því að hann horfði alltaf beint í augun á manni þegar hann talaði við mann (eða konu). Nett óþægilegt. En já, hann og samlanda hans voru svona hressir borðfélagar að þau sögðu varla neitt, svöruðu með einsatkvæðisorðum og störðu svipbrigðalaust á okkur þegar við leyfðum þeim að njóta okkar rómuðu kímnigáfu. Fussumsvei! Við létum það þó ekki á okkur fá heldur reyndum að njóta veitinganna... úff þessi rússneski matur. Brauð með silungi og vínber redduðu kvöldinu eins og svo oft áður. Lilý var þó hugrakkari en stöllur sínar því hún smakkaði hitt og þetta, þó að fæst hafi verið gott. Ég held að það furðulegasta sem borið var á borð fyrir okkur hafi verið hlaup með kjöti inn í! Með matnum var boðið upp á rauðvín (fyrir börnin? Maður spyr sig) og svo auðvitað áfengi, vodka og koníak. Þar sem Rússum finnst víst ógeðslegt að blanda einhverju í vodkann, miðað við viðbrögð Adda stuð þegar Valdís spurði hann út í það, þýddi lítið annað en að skella þessu bara í sig óblönduðu. Og við gerðum það eins og sannir rússar. En talandi um það, þá stakk Valdís einhvern tímann um kvöldið upp á því við Adda stuð að þau fengju sér vodkaskot saman. Hann varð voða skrýtinn og spurði hana hvort hún vissi nú ekki að vodki væri frekar sterkur. Svo fengu þau sér skot, en síðar komst Valdís að því að þetta hefði verið í fyrsta skipti sem Addi stuð drakk vodka! Svo leið kvöldið í gleði og glaum, en við vorum nú hálf svekktar að vera að fara morguninn eftir og hafa ekki séð neitt af Moskvu. Nema hvað, veislan fór einmitt fram við hliðina á Rauða Torginu þannig að klukkan eitt um nóttina fór Addi stuð með Unu, Valdísi og belgísku stelpuna í einkaskoðunarferð um Rauða torgið! Merkileg upplifun, heldur betur, og sumar myndirnar meira að segja í fókus! Þyrftum nú samt eiginlega að sjá þetta aftur í dagsbirtu og jafnvel án þess að hafa sötrað rauðvín og óblandaðan vodka fyrst. Eftir veisluna var okkur boðið í eftirpartý með hjálpurunum, það fór fram á herberginu hjá 23. Reyndar fengum við þær fréttir að við ættum að mæta í anddyrið kl. hálf sjö morguninn eftir til að taka rútuna á flugvöllinn... maður lifir nú bara einu sinni, hugsuðum við og ákváðum að sofa ekkert um nóttina og skella okkur í partýið. 23 hafði beðið Adda stuð um að fara á undan og taka eitthvað til í herberginu. Svo átti hann að hleypa okkur inn á meðan 23 plöggaði það að svindla þeim hjálpurum inn sem ekki bjuggu á hótelinu, og máttu þar af leiðandi ekki fara upp á herbergin. Nema hvað, svo komum við þrjár að herberginu og bönkuðum. Og bönkuðum. Og BÖNKUÐUM! Ekkert svar. Við ályktuðum því að Addi hefði tafist eitthvað og fengum okkur sæti fyrir utan. Á meðan við biðum heyrðum við símann hringja inni í herberginu. Svo kom 23, með aukalykil og opnaði. Það fyrsta sem við sáum var Addi stuð, liggjandi á rúminu alveg steindauður! (Gott múv með vodkann, Valdís!) Hann spratt upp alveg miður sín þegar okkur tókst loks að vekja hann... ó Addi... Partýið var, tja, reyndar ekki mjög hresst en við skemmtum okkur alveg ágætlega. Hjálpararnir voru greinilega mjög þreyttir eftir vikuna, því það endaði með því að þeir einu sem voru vakandi vorum við þrjár og 23! Allir aðrir lágu sofandi/dauðir út um allt... og já, við eigum myndir til að sanna það! Þegar líða fór á morguninn fórum við að týnast inn í herbergi til að pakka niður og svo var bara kominn tími til að fara. Við kvöddum Adda stuð og 23, þá hjálpara sem stóðu hjörtum okkar næst, með virktum og gáfum þeim gjafir til að minna þá á hressu íslensku vísindakonurnar.

Heimferðin – Hressleiki og handfarangur

Sussubía, ótrúlega hressandi að þamba vodka heilt kvöld, vaka heila nótt og þurfa svo að pakka í ferðatösku og fara í rútu og flug! Við áttum miserfitt með þetta, Una átti í einna mestu basli. Við vorum kannski ekki alveg skýrastar á leiðinni, því við gleymdum einum hólknum með básnum í rútunni! Úff, jæja, við þurftum allavega ekki að sjá vonbrigðasvipinn á Adda stuð í þetta skiptið, þó að við höfum alveg getað ímyndað okkur hvernig hann yrði þegar hann læsi tölvupóstinn frá Valdísi... Innritunin gekk tiltölulega vel fyrir sig, það er að segja þegar Lilý var búin að plasta sundurtætta ferðatöskuna sína og Una búin að finna vegabréfið sitt, sem hafði á einhvern dularfullan hátt lent í stóru ferðatöskunni hennar! Á flugvellinum gátum við loksins verslað okkur einhverja minjagripi, maður skellti sér í túristahaminn og verslaði babúskur og fleira smálegt til að hafa einhverjar sannanir fyrir því að maður hefði jú komið til Rússlands. Flugið var ágætt, því við sváfum alla leiðina... ahh, það var ljúft. Ísland, fagra Ísland fagnaði okkur og við því! Vorum alltaf jafn skýrar og gleymdum að taka básinn af færibandinu í Leifsstöð, hvað er málið? Sem betur fer voru hólkarnir vel merktir svo það reddaðist. Við gistum eina nótt í Reykjavík, og fórum svo allar þrjár á Einkaleyfastofuna á föstudeginum til að leggja drög að áframhaldandi gengi nuddgallans! Vorum því á síðasta snúningi að fara í flugið... og eins og það væri ekki nógu slæmt voru Una og Valdís með svona fimmtíu og fimm handfarangursmuni! Svipurinn á flugvallarstarfsmönnunum... úff! Við hlupum með allt draslið út í flugvél, sem var að sjálfsögðu ekki venjuleg flugvél heldur pínulítið rör! Flugmennirnir báðu okkur náðarsamlegast að skilja eitthvað af draslinu eftir frammí og í öllum æsingnum tókst Valdísi óvart að opna fríhafnarskittlesið sitt sem dreifðist út um alla flugvél! Glataðar gellur púnktur is! En jæja, þetta hafðist á endanum og við komumst heim Til Akureyrar. Þvílik ferð, þvílik upplifun, þvílik skemmtun! Við eigum inni skoðunarferð um Moskvu, og það veit Guð að við ætlum að nýta okkur boðið!